posted on 22 Oct 2010 10:59 by sutthisamaharae
ย้อนไปเมื่อหลายเดือนก่อน
หน้าร้อนที่เพิ่งหมดหนาว
ช่วงนี้(หมายถึงช่วงนั้น)คำพูดติดปากคือ "เออ ชีวิตช่างเส็งเคร็ง"
ปัญหาว่างงานรุมเร้า ยากจะอธิบายเวลาใครถาม
หรือพูดให้ถูกคือ ยากจะอธิบายเวลาไม่ยากจะตอบเวลาที่มีคนมาถาม
ห่-า ช่างเส็งเคร็ง
เดินออกไปกินน้ำในครัว ในครัวมีเครื่องกรองน้ำติดอยู่ข้างหน้าต่างที่อยู่เหนือชั้นวางจาน
ยกแก้ว กระดกน้ำลงคอ เงยหน้าอยู่อย่างนั้นซักพัก เพราะเห็นจิ้งจก('ไมตัวมันใหญ่จังวะ)
ก้มหน้าลงมาระดับสายตา และกำลังจะสะบัดหน้าย้ายตัวเองกลับเข้าบ้านเหมือนทุกที
อะ! ดอกไม้ ใบไม้เขียว ดินสีเปียกๆเพราะเจ้าของเขาเพิ่งรดน้ำไปแหมบๆ นั่นไงยังไปยินเสียงน้ำอยู่เลย
ชโงกหน้าออกไปทักทายแกซะหน่อย แกยิ้มตอบกลับมาพร้อมประโยคคลาสสิก "กินข้าว'ยัง"
หันหน้ามองขึ้นไป ฟ้าวันนี้สวยจริง
เลื่อนตัวกลับเข้ามาเหมือนเดิม แล้วนิ่งอยู่อย่างนั้น
"...เดินขึ้นภูเขาใช่มองแต่จุดหมาย เมฆหมอกดอกไม้ก็ใกล้กัน
สิ่งที่สวยงามเกิดขึ้นทุกวัน สำคัญที่เราได้หันไปมองดู"
ขอบคุณลุงบ้านข้างๆ ขอบคุณคุณประภาส ชลศรานนท์ ขอบคุณปั่น ไพบูลย์เกียรติ เขียวแก้ว
ขอบคุณชีวิต
สวัสดี
edit @ 22 Oct 2010 11:26:02 by เขียนไปงั้น
edit @ 15 Feb 2011 07:37:09 by Mellow Melody
posted on 22 Oct 2010 10:05 by sutthisamaharae
วันก่อนไปได้หนังสือรวมเรื่องสั้นของยาขอบมาเล่มนึง มือสอง ร้อยกว่าบาท
ยังอ่านไม่จบ อ่านไปเรื่องเดียว
ชื่อเรื่องรักแท้ อาจเพราะมันฟังดูโรแมนติกดีเหลือเกินเมือเทียบกับชื่อเรื่องอื่น
(นัยว่ายังเช้าอยู่ขออะไรหวานๆหน่อย ) หวานจริงๆ (เฉพาะหน้าแรก)
เคยอ่านแค่จดหมายของยาขอบมานิดๆหน่อยๆ
จำได้แต่ว่าถ้านึกถึงยาขอบ ประโยคต่อมาจะเป็น "ขอให้ผัวตายไวไว" ทันที
กลับมาที่เช้านี้ต่อ..... "รักแท้" หวานเจือขม อ่านจบแล้วงงทันที เฮ้ ไหงมันสั้นงี้หว่า
เดินไปเล่นกับแมว ผลัดผ้า อาบน้ำ กำลังจะไปหาอะไรกิน
เดินไปก็นึกย้อนภาพที่อ่านไป เกิดอะไร เริ่มตรงไหน ใครว่าอะไรกันบ้าง
นึกไป นึกไป นึกย้อยกลับไปกลับมา ยังไม่ทันจะได้กินข้าวอะไรดีเลย
เฮ้ยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!!!!!!! นี่มันรักแท้จริงๆนี่หว่า
ขอบพระคุณพระเดชพระคุณของ "ยาขอบ"
ตัวหนังสือมีชีวิต กวีเอกไม่มีวันตาย ตายแล้วไม่เสียชาติเกิดหากได้อ่านซักครั้ง
สวัสดี
edit @ 22 Oct 2010 10:35:35 by เขียนไปงั้น
posted on 05 Feb 2010 15:58 by sutthisamaharae
เป็นการ์ตูนที่สวยงามจริงๆ ตอนนี้มาถึงเล่ม 9 แล้ว แว่วมาว่าเล่มสิบเป็นเล่มสุดท้ายแล้ว
การเดินทางคนตัวละครเหล่านี้กำลังจะสิ้นสุดลงบนหน้ากระดาษ
แต่ถ้อยคำ และ สีหน้าของเขาเหล่านั้นยังคงเติมเต็มฉันต่อไป
....
ฉันได้ดูฮันนี่แอนด์โคลเวอร์ที่เป็น ภาพยนต์แล้ว เศร้าโคตร
รู้สึกเจ็บปวดแทนยามาดะ ขณะเดียวกันก็เข้าใจมายามะ
ฮากุ โมริตะ ที่เข้าใจกันโดยไม่ต้องพูดอะไรกันซักคำ
และรอยยิ้มเจื่อนๆของทาเคโมโต้ ..........................
ดีจังเลยนะ ช่วงชีวิตที่"สุดๆไปเลย"ตอนที่เรายังเด็กกว่านี้
ดีจังเลยนะที่ตอนนั้นเราทำทุกอย่างเท่าที่จะทำได้
ดีจังที่ไม่มีอะไรให้เสียดายใจวันนี้