MellowMelon

มีคนบอกว่า

ความรู้และความพยายาม มีส่วนสำคัญในการประสบความสำเร็จ

แต่หากมีแค่ 2 อย่างนี้ อาจล้มเหลวได้ถ้าไม่รู้จักถ่อมตัว และเรียนรู้ใหม่

เมื่อก่อนตอนที่เรียนอยู่เราเรียนรู้ว่าหากอยากรู่เรื่องอะไรก็ตาม ก็ไปมามันมาจากหนังสือ

 ไม่เข้าใจค่อยไปถามอาจารย์ อย่าเสล่อไปถามทั้งๆที่ยังไม่รู้อะไรเลย

ตอนนี้มาขายน้ำ มีแต่ความรู้และความพยายาม ไม่มีความชำนาญ

ไม่กล้าไปถามไปคุยกับคนที่เขาชำนาญกว่า เพราะเราไม่รู้อะไรเลย

กลัวเขาหาว่าโง่+และไม่รู้จักเตรียมตัว

----> ลืมไปว่าไม่ได้กำลังทำตัวจบ ลืมไปว่านี่คือชีวิตจริง

ที่ไม่มีหนังสือแนะนำฉบับสมบูรณ์แบบมาให้อ่าน ลืมไปว่า

เราต้องถ่อมตัวและเปิดรับความไม่รู้ของตัวเอง และไม่มองว่ามันคือความโง่

เพราะทั้งๆที่ความจริงแล้ว

ความโง่ = ธรรมดาโลก

และความไม่รู้ก็มาก่อน "ความรู้" เสมอ

ตอนนี้ในปี 2552 มีเรื่องที่ยังไม่รู้อีกเยอะ และสิ่งที่รู้มาตลอดตั้งแต่ปี 2529 ไม่ได้ช่วยอะไรมากเลย

 แต่หากคิดที่จะเดินหน้าในสิ่งที่รักต่อไปจนปี 2599 .... ก็แสดงว่ายังมีเวลาอีกเยอะให้เรียนรู้ใหม่

นะจ๊ะแตงโม 

อยู่ในโหมดรั่วมาพักใหญ่ๆ วันนี้ได้เข้าไปอ่านในบล๊อกของคุณภูภู่ที่เขียนจดหมายถึงตัวเองในปี 2552

เลยนึกขึ้นมาได้ว่าตัวเองไม่ได้เขียนไดอะรี่(ในสมุด) มานานแล้วนี่หว่า

 เมื่อก่อนเขียนเกือบวันเว้นวัน มีความคิดอะไรผุดขึ้นมาก็จะรีบ จดจดเก็บไว้

เพราะไม่งั้นมันล้น  ประมวลไม่ทันสุดท้ายก็เอาเรื่องนู้นเรื่องนี้มาปนกันให้ยุ่งไปหมด

ช่วงนี้เป็นช่วงไม่มีอะไรให้ทำมากแล้ว เพราะว่าเรียนจบแล้วก็ไม่มีงาน

หรือโปรเจคที่ค้างส่งอาจารย์ใ้ห้มาปั่นอีก แถมด้วยการไม่มีเพื่อนๆล้อมวง

มาโม้กัน ฆ่าเวลาเล่นอีกต่างหาก  แต่ด้วยความไม่ชินที่จะทำอะไรอย่างเดียว ไปเรื่อย

ตอนนี้เลยหาอะไรทำให้ตัวเองดูยุ่งๆ ทั้งที่จริงไม่ได้จะมีอะไรรีบเร่ง น่าเครียด หรือซับซ้อนที่ไหน

.....ขณะที่ทำนู่นนี่ไม่หยุด แต่กลับพบว่าอะไรอะไรไม่คืบหน้าอย่างที่ควรจะเป็นเลย

เพราะเรามัวแต่รั่วอยู่ ทำงาน ลงมือทำอะไรอะไรก็จริง แต่ในหัวกลับคิดนู่นนี่ไม่หยุด

ไม่ได้มีเวลาหยุดประมวลเลย ...... คำถามคือเเล้วจะทำไปทำไม

คำตอบคือ................................. มันเป็นความกลัวที่ซ่อนอยู่หนะ เรากลัว + ความเชื่อผิดๆ

................................................ กลัวว่าถ้าอยู่เฉยๆจะถูกมองว่าไม่ได้เรื่อง

................................................ กลัวว่าถ้าไม่บอกให้คนอื่นรู้ว่าเราจริงจัง เขาจะเข้าใจเราผิด

................................................ กลัวว่า ฯลฯ

สิ่งสำคัญเลยไม่ได้อยู่ในสิ่งที่เราทำอีกต่อไป ทั้งๆที่กำลังทำสิ่งที่รัก สิ่งที่ทำให้ตัวเองมีความสุข

เราลืมไปเเล้วว่าตัวเองต้องโฟกัสที่ตรงไหน พอไปโฟกัสตรง"มุมมองของคนอื่น" เราเลยต้องมาเสีย

เวลาในการทำสิ่งซึ่งทำให้ตัวเองเหนื่อยโดยไม่จำเป็น

เอาใหม่ละกันนะแตงโม ... เพราะ Direction สำคัญกว่า Speed

(เอามาจากชื่อหนังสือที่เห็นในร้าน i-book แต่ยังไม่ได้อ่านเลย) 

ก็อยากจะโทรไปหาอะนะ ก็อยากจะบอกว่า"คิดถึงหวะเพื่อน"

แต่ก็กลัวว่าจะเป็นแค่ความเหงา ก็กลัวว่าตัวเองจะสับสนมาขึ้นไปอีกหนะสิ